|
An
Rocaid
'Na mo shuidhe ann an
cùil chumhaing
aig mullach rocaid,
dithis chompanach còmhla rium
ag éisteachd, cunntais -
deich, naoi, h-ochd -
mo chridhe plapadaich ag éisteachd -
seachd, sia, cóig -
m' inntinn, a shiùbhlas nas luaithe na solas,
air a' ghealaich romham;
mi fàgail an t-saoghail, 's mi 'n dùil ri tilleadh -
ceithir, trì, dhà, aon -
lasadh:
dhealaich mi ris an talamh,
cumhachd a thugadh ás an t-saoghal
gam thogail bhon t-saoghal.
Cruth m' aodainn ag
atharrachadh,
an saoghal ga mo tharraing air n-ais thuige,
ach thug cumhachd beag ann an acfhainn
buaidh air cumhachd mór a bha sgaoilte;
dhealaich mi gu tur ris an talamh,
tha mi siubhal luath agus a' fàs beagan nas òige.
Tha mi a' cadal agus a'
dùsgadh,
ithidh mi biadh agus chan eil cuideam annam,
seòlaidh mi 'na mo sheòmar
mar fhaoileag air sgéith,
tha mi a' cuartachadh na gealaich
's air mo tharraing ga h-ionnsaigh;
chì mi taobh dhith nach fhaca mi riamh.
Fàgaidh sinn companach ga
cuartachadh,
tha mi fhìn agus fear eile dol sìos;
laigh sinn mar iolaire
agus se sin a thubhairt sinn:
"Tha sinn ann a-seo, dithis bheò
ann am fàsach mór marbh."
Tha sinn a' bocadaich mun cuairt
eadar bhith coiseachd 's a bhith seòladh,
tha 'n saoghal mar ghealaich mhóir liath
ag éirigh suas,
sealladh nach tuig inntinn
ach am fear a bh' ann
's a chunnaic.
Anail na beatha air mo
dhruim
's chì mi liath i air astar,
cluinnidh sibh agus chì sibh mi
le innleachd dhaoine
's mi ag éirigh tro speuran na gealaich.
Tha an triùir againn còmhla gu dòigheil a-rithist,
a' feuchainn dhachaigh
's a' dol tron chachaileith chumhaing;
tha sinn innte, cha chluinn sinn dad
agus cha chluinn duine sinne,
teas mór thar tomhais a' leaghadh
taobh a-muigh ar taigh-còmhnaidh,
ach tha e nis air fuarachadh sa chuan.
Tha sinn air tilleadh air
n-ais,
tha sinn gu math,
ach cha bhi sinn tuilleadh mar a bha sinn.
The
Rocket
Sitting in a narrow
cockpit
at the top of a rocket,
two colleagues along with me
listening, counting -
ten, nine, eight -
my heart thumping as I listen -
seven, six, five -
my mind, which travels faster than light,
on the moon before me;
while leaving the world, I expect to return -
four, three, two, one -
ignition:
I've parted from the earth,
a power taken from the world
lifting me from the world.
My face's shape being
distorted,
the world pulling me back to itself,
But small power in harness
has beaten big power unharnessed;
I've parted fully with the earth,
I'm travelling fast and growing a little younger.
I fall asleep and wake up,
I eat some food and am weightless,
I glide in my chamber
like a gull on the wing,
I'm orbiting the moon
and being pulled towards it;
I see a side of it I've never seen.
We leave a colleague in
orbit,
another man and I are going down;
like an eagle we've landed
and this is what we said:
"We're here, two of us alive
in a great lifeless wilderness."
We're bouncing around
halfway between walking and flying,
the world's like a great pale-blue moon
rising up,
a sight no mind can imagine
except the man who was there
and who saw.
With the breath of life on
my back
I see it pale-blue afar,
you all hear me and see me
by man's ingenuity
as I rise through the skies of the moon.
We three are safely together again,
heading for home
and going through the narrow gate;
we're aboard, we hear nothing
and nobody hears us,
a great immeasurable heat melting
the outside of our dwelling-house,
but it's now cooled down in the ocean.
We have come back,
we are all right,
but we'll be no more as we were.
|